Annemin kurabiyeleri var. Bu kurabiyeler hiç bayatlamıyor,beş sene sonra da yesen aynı tazelikte kalıyor. Ciddiyim. Tarifini en yakın arkadaşımlarımdan birisi istemişti,annem de telefonda uzun uzun anlatmıştı ama arkadaşım deneyip yine de yapamamıştı. Derler ya,anne eli değince daha bi farklı olur diye. Sanırım öyle. Zira annemin sebze yemeği dışında bir şey yaptığını düşünürsek gerçekten bu bir mucize. Çünkü evde sebze dışında bir şey pişmez. Eğer et pişecekse de yanına pilav yada makarna gibi şeyler yapılmaz. Sağlık beslenirler onlar. Evet ben öyle değilim,ben gayet önüme geleni yerim. Kırmızı et yemem bir tek. Tavuk ve balık yerim. Özellikle balık konusunda tatmadığım türü yoktur. Yılan balığı bile yemişliğim vardır. Neyse konu nerden buraya geldi anlamadım. Anlatmak istediğim şey farklıydı. Yazdım mı susmak bilmiyorum ama yüzyüze böyle değilim.
Neyse, annem yine haftasonu İzmir'den dönerken yanıma bu kurabiyelerden koymak için yapmaya koyuldu. Ben de hazırlanıyordum bir kaç saat sonra otobüsüm vardı. Toparlandım. Annemle beraber evden çıktık. Evde çok oyalanmıştık,geç kalacaktık. Tam kapıdan çıktığımız anda birden aklıma kurabiyeler geldi. "koydun mu çantama?" dedim. Annem panik oldu "AAAA UNUTTUM HEMEN GETİREYİM" dedi. Ben de "Boşver yea,acelemiz var. Kalsn bu seferlik" desem de dinlemedi. Gitti,getirdi. Zar zor yetiştim otobüsüme. Çok unutkan bir insan olduğum için sürekli "bak Tuğçe,kurabiyeleri sakın inerken almayı unutma" diyip durdu. Ve ben tabi ki kurabiyeleri inerken almayı unuttum. Unuttuğum gibi bi de bir kaç gün sonra aklıma geldi. Hufflayıp durdum kendi kendime. Yine aradan bir kaç gün geçtikten sonra mutfağın dolabını açtım bardak almak için. Annemin koyduğu aynı saklama kabının içinde aynı kurabiyeler vardı.
Bundan sonra korkun benden,söylüyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder